este era el dueño de un manicomio
k en su centro no kedaban mas habitaciones
entonces fue en una en una por las habitaciones
para kitar ala gente k ya estaba recuperada para poder meter als otras personas
bueno va ala primera habitacion y le pregunta
el dueño al loko
-ola mire k esta haciendo
-jugar con mi hijo ala pelota
y se miraba k el hombre tiraba la bola contra al pard y le venia de vuelta
este nada este no se recupero
va ala segunda y se mira al loko abrazado a una almuada
-ola k esta haciendo?
-besar a mi novia
-este tampoco se recupero
va ala terceera
y mira k el hombre esta cojiendo una cuerda k estaba atada a un ladrillo
y le pregunta
-ola k esta haciendo?
-eske no lo ve estou atando una cuerda a un ladrillo
-bueno tiene logica,la usted se puede ir ya esta recuperado sale de la habitacion
y el loko le dice al ladrillo
-muy bien lasi as visto lo hemos engañado
martes, 16 de febrero de 2010
LAS 5
Xa chegamos?- pregunten.
-Aún non, falta pouco - contestou papa.
-E agora xa chegamos - dixo miña irmá aburrida.
-Sí, creo que é está - dixo papa mirando Ben a dirección.
-Pois se é está , é moi bonita - decialle eu.
-Pois non é esta , é a do lado - dixo mama convencida.
-A min gústame papa. - dixo Natalie
Salímos de casa a toda pastilla.
-Guau!! É Mais grande do que parece - opinou mama.
-é se entramos dentro haber que vos parece - nos dixo papa.
-iso todos a pola mellor habitación -dixo mama correndo.
Eu mais Natalie botamos a correr.Eu encontrei un cuarto moi bonito. Era de madera e había un gran peceira moi sucia , limpieina e dentro instalei a LECHUGA. Lechuga é a miña mascota é unha tortuga Miña irmá encontrou unha habitación moi bonita pero,non tanto como a miña,ela tamen ten unha mascota , chamase Jamtaro e, é un hámster. No meu cuarto colocando as miñas cousas , encontrei unha porta moi misteriosa, pero non puiden vela , porque nese momento chamaronme para ir comer.
Xa terminado de comer, marchen a mirar a porta misteriosa, pero Natalie quiso tamen vela así que míramela xuntas:
-Bueno esta moi suzo pero parece moi fondo - dixen botandolle unha ollada.
-Pois mira, proba agora se é profundo - dixome a vez que me empuraba.
Era como un tobogán, cando me empurrou desliceime cara abaixo, Natalie seguiame tamen asombrada.Ao chegar abaixo dimonos de conta que por unha reñidilla podíase ver moi ben a cociña e tamen a conversas, seguía mais camiño pero esta vez eran escaleras.Ao final das escaleras había uns pasadizos aquilo era xenial. Enton escoitaronse pasos asustadas escondemonos por un dos camiños dos pasadizos, pero foi en vano vironos e resulta que viñan preparadas xa que viñan con linternas.
-Aún non, falta pouco - contestou papa.
-E agora xa chegamos - dixo miña irmá aburrida.
-Sí, creo que é está - dixo papa mirando Ben a dirección.
-Pois se é está , é moi bonita - decialle eu.
-Pois non é esta , é a do lado - dixo mama convencida.
-A min gústame papa. - dixo Natalie
Salímos de casa a toda pastilla.
-Guau!! É Mais grande do que parece - opinou mama.
-é se entramos dentro haber que vos parece - nos dixo papa.
-iso todos a pola mellor habitación -dixo mama correndo.
Eu mais Natalie botamos a correr.Eu encontrei un cuarto moi bonito. Era de madera e había un gran peceira moi sucia , limpieina e dentro instalei a LECHUGA. Lechuga é a miña mascota é unha tortuga Miña irmá encontrou unha habitación moi bonita pero,non tanto como a miña,ela tamen ten unha mascota , chamase Jamtaro e, é un hámster. No meu cuarto colocando as miñas cousas , encontrei unha porta moi misteriosa, pero non puiden vela , porque nese momento chamaronme para ir comer.
Xa terminado de comer, marchen a mirar a porta misteriosa, pero Natalie quiso tamen vela así que míramela xuntas:
-Bueno esta moi suzo pero parece moi fondo - dixen botandolle unha ollada.
-Pois mira, proba agora se é profundo - dixome a vez que me empuraba.
Era como un tobogán, cando me empurrou desliceime cara abaixo, Natalie seguiame tamen asombrada.Ao chegar abaixo dimonos de conta que por unha reñidilla podíase ver moi ben a cociña e tamen a conversas, seguía mais camiño pero esta vez eran escaleras.Ao final das escaleras había uns pasadizos aquilo era xenial. Enton escoitaronse pasos asustadas escondemonos por un dos camiños dos pasadizos, pero foi en vano vironos e resulta que viñan preparadas xa que viñan con linternas.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)